Βλέπετε 1–12 από 4865 αποτελέσματα

ΜΑΤΙ 23 ΙΟΥΛΙΟΥ 2018

16.19
Τι ακριβώς συνέβη στις 23 Ιουλίου του 2018 στο Μάτι; Ποιος έφταιξε για να οδηγηθούμε σε αυτό το ολέθριο αποτέλεσμα ; «Υπήρξε η δεύτερη μεγαλύτερη τραγωδία σε αριθμό θυμάτων σε παγκόσμιο επίπεδο, υπήρξαν δεκάδες νεκροί, τραυματίες και εγκαυματίες μέσα σε μόλις δυόμισι ώρες. Είναι ένα μείζονος σημασίας γεγονός, που καθόρισε την ιστορία του τόπου μας». Αυτά λέει ο Εισαγγελέας στην αγόρευσή του στην πολύκροτη δίκη, 6 σχεδόν χρόνια μετά, αποτυπώνοντας με ακρίβεια το συνταρακτικό γεγονός που η χώρα μας δεν θα λησμονήσει ποτέ. Το βιβλίο αυτό, στο οποίο περιλαμβάνονται πάνω από πενήντα προσωπικές μαρτυρίες, η έκθεση του πραγματογνώμονα, το κατηγορητήριο και οι απολογίες στη δίκη, περιέχει μια ολοκληρωμένη καταγραφή των γεγονότων που σχετίζονται με τη δεύτερη φονικότερη πυρκαγιά του 21ου αιώνα. Η συγγραφέας, μετά από έρευνα ετών, κατόρθωσε να συγκεντρώσει όλες τις πληροφορίες σχετικά με την καταστροφή, τις οποίες παραθέτει με συγκρατημένο συναίσθημα και αντικειμενικό τρόπο, ενώ παράλληλα διηγείται και τη δική της προσωπική ιστορία σαν αυτόπτης μάρτυρας του γεγονότος: το αποτέλεσμα είναι ένα ντοκουμέντο που συγκλονίζει . Πολύ περισσότερο από το να αποτελεί απλώς ένα λεπτομερές χρονικό της τραγωδίας, το βιβλίο αυτό αποκαλύπτει, μέσω της αντικειμενικής παράθεσης των γεγονότων, την οδυνηρή αλήθεια εκείνης της καταστροφικής ημέρας. Είναι μια ημέρα που χαράχτηκε για πάντα με μελανά χρώματα στη συλλογική μας μνήμη. Και μια αλήθεια που δεν πρέπει να ξεχαστεί ποτέ.

ΠΑΤΡΙΔΟΓΝΩΣΙΑ

26.55
100 προσωπικότητες αναζητούν την Ελληνικότητα ΣΕΛΙΔΕΣ ΠΑΤΡΙΔΟΓΝΩΣΙΑΣ
Η στήλη «Πατριδογνωσία» στο περιοδικό Κ της Καθηµερινής της Κυριακής παρουσίασε περί τους 450 επιφανείς Έλληνες µε διεθνή επιρροή, και αποτέλεσε για τον Τύπο, µια νεωτερική πρόταση.
Η «Πατριδογνωσία» άρχισε το 2007, µε τον καθηγητή Γιώργο Γραµµατικάκη – ως η πραγµατοποίηση µιας δηµοσιογραφικής ιδέας που ξεπέρασε τα σύνορα της Ελλάδας, ακριβώς, για να αναδείξει για πρώτη φορά, Έλληνες Επιστήµονες που διαπρέπουν στο εξωτερικό και διαδραµατίζουν σπουδαίο ρόλο σε διεθνές επίπεδο. Ο διευθυντής του Κ και των περιοδικών εκδόσεων της Καθηµερινής της Κυριακής, κι ανεκτίµητος συνεργάτης, κ. Σωκράτης Τσιχλιάς, υιοθέτησε την ιδέα, ονοµάτισε τη στήλη, και αναγνωρίζοντας τη σηµασία αυτής της δηµοσιογραφικής έρευνας, στάθηκε πολύτιµος αρωγός της. Αλλά και κριτής της, για την αρτιότερη, κάθε εβδοµάδα, παρουσίασή της. Διαπρεπείς Έλληνες της διεθνούς Ακαδηµαϊκής Κοινότητας της Επιστήµης, της Έρευνας και Τεχνολογίας, των Ανθρωπιστικών Σπουδών, που κατέχουν εξέχουσες θέσεις στα σηµαντικότερα ακαδηµαϊκά κι ερευνητικά ιδρύµατα της Ευρώπης και των Η.Π.Α., καθώς και προσωπικότητες µε διεθνές κύρος της ακαδηµαϊκής ζωής, της διανόησης και τέχνης στην Ελλάδα, και ελληνιστές, φιλοξενήθηκαν στην «Πατριδογνωσία», απαντώντας σε κοινά ερωτήµατα, για την Ελληνικότητα. Ενώ για πολλά από τα ονόµατα Ελλήνων του εξωτερικού, ήταν η πρώτη παρουσίασή τους στον ελληνικό Τύπο. Το βιβλίο ΠΑΤΡΙΔΟΓΝΩΣΙΑ-1ΟΟ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΤΗΤΕΣ ΑΝΑΖΗΤΟΥΝ ΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΟΤΗΤΑ αναδεικνύει τη διαχρονική σηµασία των κειµένων της «Πατριδογνωσίας». Η έκδοση πραγµατοποιείται, µε την ευγενική χορηγία του N.J.V. ATHENS PLAZA, και µε την πολύτιµη υποστήριξη, και ευαισθησία της στον πολιτισµό, Διευθύντριάς του, κυρίας Βάνας Λαζαράκου. Εκατό Πρόσωπα σε µια λόγια, εκδοτική συνύπαρξη – ένα σύγχρονο αποτύπωµα σκέψης για την ελληνικότητα. Δεκατρία αντιπροσωπευτικά έργα ζωγραφικής του Γιάννη Ψυχοπαίδη, οµότιµου καθηγητή της ΑΣΚΤ, από τους σηµαντικότερους σύγχρονους καλλιτέχνες, κοσµούν το βιβλίο και είναι παραχώρησή του. Με τον υπέρτιτλο Πατριδογνωσία, η ενότητα έργων του «Το γράµµα που δεν έφτασε», από το Βερολίνο της δεκαετίας του ’70 έως σήµερα, τον συνδέει µε την αναζήτηση µιας βιωµατικής ταυτότητας, ανάµεσα στο γενέθλιο τόπο και την κάθε φορά, νέα Πατρίδα.   •••   Στην έκδοση, έναν πρώτο κύκλο παρουσιάσεων, περικλείεται η σπάνια συνάθροιση διαφορετικών απόψεων, σε µια κοινή θεµατολογία, Ελλήνων µε σηµαντική επίδραση. Το έργο τους, η διεθνής παρουσία τους, τεκµηριώνει την οικουµενικότητα ενός λαού και την εντυπωσιακή διασπορά του ανά τον κόσµο. Η παρουσίαση στο Κ προσωπικοτήτων Ελλήνων µε διαπερατότητα και κύρος, συνδέθηκε µε επιτόπιες συνεντεύξεις, στο ακαδηµαϊκό κι ερευνητικό πεδίο τους και, πέρα από τη στήλη, σε κεντρικές συνεντεύξεις του τεύχους και αφιερώµατα, όπως Οι Έλληνες της Γενεύηςοι Έλληνες της Silicon Valey. Η εικονογράφηση της στήλης από την Τιτίνα Χαλµατζή, περιλάµβανε πρωτότυπα σκίτσα-πορτραίτα. Στην οκταετή διάρκεια της «Πατριδογνωσίας», ορισµένες ερωτήσεις προστέθηκαν ή παραλλάχτηκαν όπως και ο τίτλος, τα δύο τελευταία χρόνια σε «Έλληνες Εκτός». Ωστόσο, η ερώτηση που ανέγγιχτη διέτρεξε την «Πατριδογνωσία», ήταν αυτή που αποδίδει το κύριο σκεπτικό της: Η ελληνικότητα είναι αίσθηµα ή συνείδηση; Ενώ, δηµοφιλέστερη όλων, η ερώτηση, Τι πιο µικρό ελληνικό αγάπησα; Με απαντήσεις όπως, «το γιασεµί» ή «τη λέξη, και την αντίστοιχη έννοια, “κάτι”, καθώς είναι και η πιο µεστή και η πιο κενή. Με αυτήν η συνείδησή µας φράσσει το µέσα της χάος, αλλά παραµένει ανοικτή για όποιο νόηµα. Υπάρχει στη συνείδηση το “κάτι” σαν γέφυρα νοηµατική, ως επίτευγµα ήδη, αλλά και ως αφετηρία της ελευθερίας, καθώς είναι, ως “τί”, όπως έγραψε ο Πλάτων...» – από τη συνέντευξη του ακαδηµαϊκού Κωνσταντίνου Δεσποτόπουλου. Ή ακόµη, ανατρέχοντας σε µια φράση, καθηµερινότητας, του ελληνιστή Massimo Peri, «Τι πιο µικρό ελληνικό αγάπησα, είπατε; – Το µικρό πορτοκάλι που µου χάρισε ένας µανάβης στην οδό Σόλωνος, όταν, πριν από σαράντα χρόνια, βρέθηκα στην Αθήνα» – από τη συνοµιλία µας για την ελληνικότητα, περπατώντας στη Ρώµη, εκείνος, µε ένα φθινοπωρινό πλατανόφυλλο στο χέρι. Η «Πατριδογνωσία», στο σύνολό της, αποτελεί µια σύγχρονη βάση δεδοµένων. Στην Οδό Ελλήνων –οδός της γνώσηςοδός της αποδη­µίας–, Έλληνες, πολίτες του κόσµου, κατέθεσαν τον στοχασµό τους, όρισαν τη σχέση τους µε την Ελλάδα, άσκησαν κριτική στην κοινωνική πραγµατικότητά της, έθεσαν το ζητούµενο της αξιοκρατίας, είπαν για αισθή­µατα, ανέσυραν νοσταλγικές λεπτοµέρειες ζωής, προσδίδοντας µια µοναδικότητα στο περιεχόµενο του βιβλίου, των σελίδων Πατριδογνωσίας – όπως ο χρόνος θα τις ξεφυλλίζει. Άννα Γριµάνη Δηµοσιογράφος

ΕΓΩ, Ο ΠΙΕΡ ΡΙΒΙΕΡ, ΠΟΥ ΕΣΦΑΞΑ ΤΗ ΜΗΤΕΡΑ ΜΟΥ, ΤΗΝ ΑΔΕΡΦΗ ΚΑΙ ΤΟΝ ΑΔΕΡΦΟ ΜΟΥ…

17.55
Επίμετρο: Θανάσης Λάγιος «Μόλις λύτρωσα τον πατέρα μου από τα βάσανά του. Ξέρω ότι θα πεθάνω, αλλά δεν με πειράζει». Στις 3 Ιουνίου του 1835 ο εικοσάχρονος αγρότης Πιερ Ριβιέρ σκοτώνει εκ προμελέτης και εν ψυχρώ τη μητέρα του, έγκυο στον έκτο μήνα, την αδερφή και τον αδερφό του. Το υπόμνημα που συνέταξε για να εξηγήσει τον τριπλό του φόνο έδωσε αφορμή για μια βασική αντιπαράθεση: πρόκειται για τον λόγο ενός εγκληματία ή το παραλήρημα ενός τρελού; Πρόκειται, εντέλει, για τη διαμάχη του δικαστικού με τον πρωτοεμφανιζόμενο τότε ψυχιατρικό λόγο. Κείμενο πολλαπλών αναγνώσεων, το υπόμνημα του Ριβιέρ ύστερα από εκατόν πενήντα χρόνια εξακολουθεί να επιδέχεται πολλών διαφορετικών ερμηνειών. Χωρίς καμία διάθεση ψυχολογικής, ψυχαναλυτικής ή γλωσσολογικής ανάλυσης στον λόγο του Ριβιέρ, ο Μισέλ Φουκώ και οι συνεργάτες του στο Collège de France έχουν την ευκαιρία να δείξουν πώς μία μεμονωμένη περίπτωση μπορεί να αξιοποιηθεί κατάλληλα από τις στρατηγικές των κυρίαρχων λόγων. Σε συνδυασμό με το υλικό των ανακρίσεων, τις καταθέσεις των μαρτύρων, τις ιατρικές γνωματεύσεις και τη δικογραφία που συντάχθηκε πριν την ολοκλήρωση της δίκης, ο Φουκώ αποτυπώνει εύστοχα το συσχετισμό δυνάμεων των διαφορετικών λόγων και το παιχνίδι εξουσίας μέσα στο πλαίσιο εντός του οποίου λειτουργούν. Συγχρόνως, εντοπίζει κάτι που ίσως είναι ακόμη πιο σημαντικό: το κείμενο του Ριβιέρ εξακολουθεί να διαφυλάσσει το αίνιγμά του, αφού καμία από τις κυρίαρχες ερμηνείες δεν καταφέρνει να το αποκρυπτογραφήσει.

MAPPING: Η ΕΡΕΥΝΑ

13.36
Το βιβλίο Mapping. Η έρευνα είναι το απόσταγμα της πενταετούς έρευνας που πραγματοποιήθηκε στο πλαίσιο του Ευρωπαϊκού προγράμματος Mapping. A map on the aesthetics of performing arts for early years, από τον Δεκέμβριο του 2018 έως τον Δεκέμβριο του 2023, και καρπός συνεργασίας έξι ερευνητριών από την Αμερική, την Ευρώπη, την Αφρική και την Ασία, δεκάδων επαγγελματιών καλλιτεχνών, εικονογράφων και διαχειριστών του προγράμματος. Τον πυρήνα του βιβλίου συνιστούν τα δοκίμια που πραγματεύονται 24 ερωτήματα και εστιάζουν στους τέσσερις πυλώνες των παραστατικών τεχνών: την εικόνα, την κίνηση, τον λόγο και τον ήχο. Ένας ακόμη λόγος που καθιστά αυτό το βιβλίο πολύ σημαντικό είναι γιατί το περιεχόμενό του αναδεικνύει τα παιδιά πολύ νεαρής ηλικίας, επιβεβαιώνοντας την αδιαμφισβήτητη αξία της επαφής τους με το θέατρο και τις παραστατικές τέχνες εν γένει, καθιστώντας τα αναγκαία. Ο αναγνώστης, διαβάζοντας τα κεφάλαια του βιβλίου, θα μπορέσει να ανακαλύψει τις πολλές πλευρές της πολυπλοκότητας των ανθρώπων αυτής της ηλικίας και να αντιληφθεί τη σημασία του να γίνεται κανείς θεατής απ’ την αρχή της ζωής του.

THE STATUS GAME

20.69
Η ζωή δεν είναι ένα ταξίδι προς κάποιον ιδανικό προορισμό. Είναι ένα ατέλειωτο παιχνίδι. Παίζουμε για να κερδίσουμε status, ακόμα και ασυνείδητα, με κάθε κοινωνική συναναστροφή μας, με κάθε συμβολή μας στη δουλειά, στις σχέσεις ή στην οικογενειακή μας ζωή και με κάθε ανάρτησή μας στο διαδίκτυο. Παίζουμε με τον τρόπο που ντυνόμαστε, που μιλάμε και με αυτά που πιστεύουμε. Παίζουμε με τις ζωές μας, με τις ιστορίες που λέμε για το παρελθόν μας και με τα όνειρά μας για το μέλλον. Κάθε στιγμή της ύπαρξής μας συνοδεύεται από μια ακατάπαυστη ροή συναισθημάτων: νιώθουμε αποτροπιασμό όταν πέφτουμε έστω και λίγο στην ιεραρχία, και έκσταση όταν ανεβαίνουμε. Πάνω κάτω, πάνω κάτω, πάνω κάτω, λεπτό το λεπτό, ώρα με την ώρα, μέρα με τη μέρα, από την παιδική μας ηλικία ως τον τάφο. Γιατί αισθανόμαστε την ανάγκη να κερδίσουμε την έγκριση των άλλων; Με ποιον τρόπο η αναζήτηση του status καθοδηγεί τις πράξεις μας, τις σχέσεις μας, ακόμα και τη δομή των κοινωνιών; Ο Storr απαντά σε αυτά τα ερωτήματα εξερευνώντας τους περίπλοκους μηχανισμούς με τους οποίους η επιδίωξη για κοινωνική αναγνώριση και κύρος επηρεάζει τη συμπεριφορά μας. Αντλώντας παραδείγματα από την ιστορία, τα τρέχοντα γεγονότα και τον τομέα της ψυχολογίας, ο Storr αποδεικνύει πως η επιθυμία για υψηλότερη κοινωνική θέση και καταξίωση δεν είναι απλώς ένα παράγωγο του σύγχρονου πολιτισμού αλλά ένα θεμελιώδες κομμάτι της ανθρώπινης φύσης. Ο Storr εξετάζει το πώς αυτή η ενστικτώδης και πρωταρχική επιθυμία έχει εκδηλωθεί κατά καιρούς σε διάφορους πολιτισμούς και εποχές, και τον τρόπο με τον οποίο συνεχίζει να διαμορφώνει τις κοινωνίες . «Ο Will Storr είναι ένας από τους πιο πρωτότυπους συγγραφείς που διαθέτουμε…Το The Status Game είναι ίσως το καλύτερο βιβλίο του μέχρι σήμερα». James Marriot, Βιβλία της χρονιάς, The Times

ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΜΟΣ: ΜΙΑ ΔΙΕΘΝΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ (1912-1974)

19.98
Διαθέσιμο από 26.03.2024 «Ονομάζουμε κομμουνισμό την πραγματική κίνηση που καταργεί τη σημερινή κατάσταση πραγμάτων». Ξεκινώντας από αυτή τη φράση του Κομμουνιστικού Μανιφέστου, ο Κωστής Καρπόζηλος πραγματεύεται την ιστορία του ελληνικού κομμουνισμού του 20ού αιώνα, εστιάζοντας στην «πραγματική κίνηση» των ανθρώπων του και ανιχνεύοντας τις πολλαπλές του γεωγραφίες. Το αποτέλεσμα είναι μια συναρπαστική αφήγηση όπου πρωταγωνιστούν ταξιδιώτες της επανάστασης, εκπατρισμένοι διανοούμενοι, πρόσφυγες και μετανάστες, άνθρωποι που διασχίζουν τα συμβολικά και κυριολεκτικά όρια του έθνους. Η οθωμανική και ελληνική Θεσσαλονίκη, η Κωνσταντινούπολη, οι προσφυγικές πόλεις της Ελλάδας, η Μόσχα και οι ελληνόφωνες κοινότητες της Μαύρης Θάλασσας του Μεσοπολέμου, τα χαρακώματα του ισπανικού εμφυλίου, το Παρίσι του Λαϊκού Μετώπου, η Μέση Ανατολή στα χρόνια του πολέμου, το Βουκουρέστι και η Τασκένδη των πολιτικών προσφύγων, οι καπιταλιστικές μητροπόλεις στα χρόνια της δικτατορίας συνθέτουν μια διεθνική ιστορία του ελληνικού κομμουνισμού. Και το νήμα που τα ενώνει είναι η αδιάκοπη κίνηση εκείνων που ένιωθαν ότι οι ταξικοί περιορισμοί και το καθεστώς της εκμετάλλευσης δεν ήταν η αυτονόητη συνθήκη της ύπαρξης, οι ζωές της επαναστατικής περιπλάνησης που δεν χωρούσαν σε μια εθνική επικράτεια.

ΣΕ ΤΟΝΟ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟ

13.50
«Όποιος διατηρεί την ικανότητα να βλέπει την ομορφιά δεν γερνάει ποτέ» έλεγε ο Φραντς Κάφκα. Πόσω μάλλον αυτός που δημιουργεί ομορφιά. Οι σελίδες αυτής της έκδοσης αναφέρονται σε ανθρώπους που δημιούργησαν ομορφιά, ο καθένας στον τομέα του και στον τόπο του. Στην Κύπρο και την Ελλάδα. Την ομορφιά που ταυτίζεται με την αλήθεια. Από τον Γιώργο Σεφέρη ως τον Κυριάκο Χαραλαμπίδη και τον Βάσο Καραγιώργη. Και είναι αγέραστη γιατί την προσέγγισαν με τρόπο που θα μείνει. Στα γράμματα, στην πληροφόρηση, στην επιστήμη και μερικώς στην πολιτική, με βάση τη συνέπεια της ανθρώπινης συμπεριφοράς. Οι προσεγγίσεις ανθρώπων και έργων μέσα από την κριτική σκέψη, τον δοκιμιογραφικό λόγο και την αφηγηματική επιλογή γίνονται, εκτός των άλλων, και στο επίπεδο προσωπικών εμπειριών, εκτίμησης και γνωριμιών, εξού και ο τίτλος Σε τόνο προσωπικό.

Η ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ ΣΤΟΝ ΔΑΡΒΙΝΟ ΚΑΙ ΑΛΛΑ 13 ΕΤΕΡΟΔΟΞΑ ΚΕΙMENA

10.98
/ Γιατί, ενώ ο Δαρβίνος έκανε τη μεγαλύτερη επιστημονική ανακάλυψη του 19ου αιώνα, εξακολουθεί στις μέρες μας να μένει εκτός ύλης στα σχολεία της Ελλάδας και άλλων χωρών; / Ποιες είναι οι είκοσι διαχρονικές αλήθειες για τη φενάκη του εγχώριου λαϊκισμού; / Γιατί οφείλουμε την ταυτότητά μας ως Νεοέλληνες στους Γερμανούς; / Ποια είναι τα 11 φιλοσοφικά ερωτήματα για τα οποία μάλλον ποτέ δε θα έχουμε απάντηση; / Ποιοι ήταν οι άγνωστοι ήρωες της ειρήνης, που έχτισαν τη χώρα μετά την Eπανάσταση; / Πόσο δύσκολο είναι να μετουσιωθεί σε λογοτεχνία το θαύμα του έρωτα; / Πώς αντιδρά ο λογικός άνθρωπος απέναντι στην εκκωφαντική σιωπή του Θεού; / Στερείται νοήματος η έννοια της «ελεύθερης βούλησης»; / Ανήκει ουσιαστικά η Ελλάδα στη Δύση; / Ποια η σχέση της μουσικής με την ποίηση και πώς δικαιώ­νει την ίδια τη ζωή; / Γιατί παραπονιέται για τη δύσκολη ζωή του ως συζύγου ιατρού ο συγγραφέας; / Πώς δύο «Έλληνες Βούδες» συναντήθηκαν μετά από δεκαετίες με νονό τον Νίτσε; / Είναι η ψυχή και το σώμα δύο όψεις της ίδιας πραγματικότητας; Στα δεκατέσσερα «ετερόδοξα» κείμενα του βιβλίου ο Νίκος Δήμου διατυπώνει περίπλοκα ερωτήματα με λόγο μεστό, κομψή πρόζα και παιχνιδιάρικη ματιά, κλείνοντας το μάτι σε θέματα ελληνικής παράδοσης και ταυτότητας, στις μικρές και μεγάλες, βασανιστικές ή μη, αλήθειες της ύπαρξης. «Στο Μουσείο Μπενάκη άνοιξε προχθές και θα εγκαινιασθεί την Δευτέρα μία έκθεση αφιερωμένη στον Νίκο Δήμου, με αφορμή τα ογδοντάχρονά του (του ευχόμαστε να τα υπερεκατοστήσει). Είναι μία επάξια τιμή γιατί αποδίδεται σε μία προσωπικότητα που έχει διακριθεί σε όλα τα είδη του γραπτού λόγου (δοκίμιο, πεζογραφία, ποίηση, σάτιρα, κριτική, αφορισμοί, επιφυλλιδογραφία) αλλά επίσης και στην φωτογραφία και την διαφήμιση, την οποία πρώτος αυτός στην Ελλάδα αναγνώρισε και ανέπτυξε ως μία μορφή τέχνης. Ο Νίκος Δήμου είναι ένας πνευματικός δεκαθλητής, από τους ελάχιστους σήμερα όχι μόνο στον τόπο μας αλλά και παγκοσμίως. Όπως οι δεκαθλητές του στίβου δεν έχει την κορυφαία επίδοση σε κάθε αγώνισμα (αν και σε μερικά την έχει) είναι όμως ο πιο ολοκληρωμένος τύπος πνευματικού αθλητή. Πολύ λίγοι μπορούν να τον συναγωνιστούν στη διαύγεια ή την κομψότητα του ύφους ή στην επιγραμματική μεστότητα των διατυπώσεών του». Δημοσθένης Κούρτοβικ, «Μία πολυδύναμη διάνοια», εφ. Τα Νέα 26.9.15

ΑΓΡΑΜΜΑΤΟΣΥΝΗΣ ΕΓΚΩΜΙΟΝ

11.70
Πριν η πο­λι­τι­κή επι­στή­μη ανα­κα­λύ­ψει τον λαό και τον λα­ϊ­κι­σμό, οι καλ­λι­τέ­χνες και οι δι­α­νο­ού­με­νοι τον είχαν επι­κα­λε­στεί όχι μό­νο για να κερ­δί­ζουν τον πό­λε­μο κα­τά της κα­θα­ρεύ­ου­σας αλ­λά κυ­ρί­ως στην προ­σπά­θειά τους να θε­με­λι­ώ­σουν το ιδρυ­τι­κό αίτη­μα της νε­ο­ελ­λη­νι­κής ιδε­ο­λο­γί­ας, δη­λα­δή τη δι­α­χρο­νι­κή συ­νέ­χεια του Ελ­λη­νι­σμού. Όπως δι­α­κή­ρυ­ξε η γε­νιά του ’30 η οποία ανέ­δει­ξε και επέ­βα­λε την αισθη­τι­κή δι­ά­στα­ση του λα­ϊ­κού, οι αγράμ­μα­τοι χω­ρι­ά­τες και όχι οι μορ­φω­μέ­νοι αστοί ήταν εκεί­νοι που κρά­τη­σαν ζω­ντα­νή τη γλώσ­σα μας και αδι­ά­σπα­στη την πο­λι­τι­σμι­κή ελ­λη­νι­κό­τη­τα. Και το έκα­νε συν­δυ­ά­ζο­ντας τη νο­σταλ­γία για το ανε­πι­τή­δευ­το πα­ρελ­θόν με τις επι­τα­γές του πε­ρί­πλο­κου και εισα­γό­με­νου μο­ντερ­νι­σμού. Για να κα­τα­λά­βου­με λοι­πόν τι ση­μαί­νει και πώς λει­τούρ­γη­σε αυτή η δι­ό­λου απλή, συ­χνά αντι­φα­τι­κή και επώ­δυ­νη κί­νη­ση θα πρέ­πει να την εντά­ξου­με σε ένα γε­νι­κό­τε­ρο πλαί­σιο ανα­φο­ράς που είναι η με­τά­βα­ση από την προ­νε­ω­τε­ρι­κή κοι­νό­τη­τα στη νε­ω­τε­ρι­κή κοι­νω­νία. Το πρώ­το μέ­ρος είναι μια πε­ρι­ή­γη­ση στον εν­νοι­ο­λο­γι­κό χώ­ρο της νε­ω­τε­ρι­κό­τη­τας ως νο­σταλ­γί­ας, στο δεύ­τε­ρο θα ασχο­λη­θού­με με με­ρι­κές πτυ­χές του δη­μο­τι­κι­σμού και της λα­ο­γρα­φί­ας και στο τρί­το θα εξε­τά­σου­με το πώς είδαν το λαό ο μυ­στι­κι­στής Πι­κι­ώ­νης και ο μο­ντερ­νι­στής Σε­φέ­ρης.

Ο ΚΟΣΜΟΣ ΚΑΙΓΕΤΑΙ

13.50
Αλλάξτε το σύστημα, όχι το κλίμα! Το 2023 ήταν η θερμότερη χρονιά στην Ιστορία. Τα ακραία μετεωρολογικά φαινόμενα και οι επιπτώσεις τους θα ενταθούν τα επόμενα χρόνια. Για την Ελλάδα αυτό σημαίνει ότι το ένα τρίτο της επικράτειάς της απειλείται από ερημοποίηση. Μπροστά σε αυτό τον κίνδυνο η χώρα μας παραμένει ανοχύρωτη. Ποιες πολιτικές δυνάμεις αντιμάχονται και τι προτείνουν για τον τρόπο που πρέπει να αντιμετωπιστεί η κλιματική κρίση; Ποιες είναι οι προκλήσεις για την Ελλάδα και την Ευρώπη; Ποια είναι τα όρια της ανάπτυξης; Είναι εφικτό να απομακρυνθούν οι οικονομίες από τα ορυκτά καύσιμα και να διασφαλιστεί ασφαλής, φτηνή και καθαρή ενέργεια; Η περιβαλλοντική κατάρρευση, οι κοινωνικές ανισότητες, η εργασιακή επισφάλεια και η ενεργειακή φτώχεια πρέπει να αντιμετωπιστούν με ρηξικέλευθες παρεμβάσεις. Στόχος είναι η κλιματική, η κοινωνική και η διαγενεακή δικαιοσύνη. Ένα δίκαιο πράσινο συμβόλαιο, που εγγυάται τη μετάβαση σε μια νέα εποχή, ιδιαίτερα για εκείνους που έχουν μικρότερες ευθύνες για την κλιματική κρίση, που είναι εκτεθειμένοι στις μεγαλύτερες ζημίες και απώλειες, που δεν έχουν δυνατότητα να αντιμετωπίσουν την ενεργειακή φτώχεια και τον κοινωνικό αποκλεισμό.

ΕΙΜΑΙ Η ΦΩΝΗ ΤΟΥΣ – Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΑΙΧΜΑΛΩΣΙΑΣ ΜΟΥ

16.92
Η Νάντια Μουράντ γεννήθηκε και μεγάλωσε στο Κότσο, ένα μικρό αγροτικό χωριό στο βόρειο Ιράκ. Εκείνη και τα αδέλφια της, μέλη της κοινότητας Γιαζίντι, ζούσαν μια ήσυχη ζωή, ώσπου στις 15 Αυγούστου 2014, όταν η Νάντια ήταν μόλις είκοσι ενός ετών, όλα άλλαξαν. Ένοπλοι του Ισλαμικού Κράτους (ISIS) αιματοκύλησαν το χωριό της, εκτελώντας τους άντρες που αρνήθηκαν να προσηλυτιστούν στο ισλάμ και τις γυναίκες που ήταν πολύ μεγάλες για να πουληθούν σκλάβες. Η Νάντια οδηγήθηκε στη Μοσούλη όπου, μαζί με χιλιάδες άλλες κοπέλες Γιαζίντι, πουλήθηκε σε «σκλαβοπάζαρο» του Ισλαμικού Κράτους. Έχοντας βιαστεί και κακοποιηθεί σεξουαλικά κατ’ επανάληψη, κατάφερε τελικά να δραπετεύσει. Σήμερα, η ιστορία της Νάντια όχι μόνο έχει υποχρεώσει τον κόσμο να στρέψει το βλέμμα του σε μια εν πολλοίς συνεχιζόμενη γενοκτονία, αλλά και μας καλεί να αντιδράσουμε. Μια συγκλονιστική μαρτυρία, ένας ύμνος στη θέληση για επιβίωση καθώς και στην απέραντη αγάπη για τη χαμένη πατρίδα, τη λαβωμένη κοινότητα, τη διαλυμένη από τον πόλεμο οικογένεια.   «Μια τρομερή μαρτυρία, που εξιστορεί με γενναιότητα τα βιώματα της Μουράντ και θέτει το ερώτημα ως προς τη συνενοχή όσων γνώριζαν τα δεινά των άλλων και σιωπούσαν». The New Yorker «Μια οδυνηρή αυτοβιογραφία... σε ένα περίπλοκο ιστορικό πλαίσιο... Το Είμαι η φωνή τους δημιουργεί στους αναγνώστες εκρηκτικά ερωτήματα που ζητούν επειγόντως απάντηση». The New York Times Book Review «Το βιβλίο της Μουράντ μάς στεναχωρεί – και μας εμπνέει». People «Η Μουράντ ανοίγει ένα παράθυρο και μας δείχνει τις φρικαλεότητες που κατέστρεψαν την οικογένειά της και σχεδόν εξαφάνισαν την ευάλωτη κοινότητά της. Πρόκειται για ένα θαρραλέο ντοκουμέντο, που χρησιμεύει ως σημαντικό βήμα προκειμένου να αποδοθούν ευθύνες σε όσους διαπράττουν φριχτά εγκλήματα». The Washington Post

ΕΙΜΑΙ Ο,ΤΙ ΕΧΩ ΞΕΧΑΣΕΙ;

13.50

Είμαι ό,τι έχω ξεχάσει;

Ο Χρόνος μάς περιέχει και μάς ορίζει όλους. Από το μπουσούλημα έως και το γέρμα μας. Χρόνος ίσον άνθρωπος. Άνθρωπος ίσον αισθήσεις. Αισθήσεις ίσον κατανόηση. Κατανόηση ίσον γλώσσα. Γλώσσα με ψυχή. Επειδή οι λέξεις για εμένα ηχούν έναν ολόκληρο κόσμο νοημάτων και δημιουργούν σύμπαντα αφύπνισης και α-λήθειας, θέλησα από το δικό μου μετερίζι, από τη δικιά μου καθημερινότητα-καθημερινότητα παρατήρησης και εσώτερης ανάλυσης-, να γράψω αυτά τα 77 κείμενα. Εβδομήντα επτά μικρές ιστορίες ή Ιστορίες, που αποτυπώνουν όλα όσα έχουμε σκεφτεί, αλλά έχουμε ξεχάσει. Που έχουμε νοιώσει, που έχουμε αναρωτηθεί, που έχουμε αναζητήσει και αγαπήσει… αλλά λησμονήσαμε από δειλία ίσως. Αυτά που έχουμε φοβηθεί και ίσως δεν τολμάμε ούτε στον εαυτό μας να τα εξομολογήσουμε. Εκείνα που δεν ξέραμε πώς να τα πούμε, μα που ειπώθηκαν όταν βρήκαμε τον εαυτό μας μέσα από αυτά. Σε μια εποχή που δεν υπάρχει κίνηση ιδεών, αλλά κίνηση κανόνων, τρόπων ζωής και συμπεριφοράς. Σε έναν κόσμο που είναι διαρκής λόξυγγας κατανάλωσης, πιστεύω ότι τα κείμενα αυτά είναι κείμενα αγγιγμάτων, αφύπνισης, ενσυναίσθησης, αλληλεγγύης και πάνω από όλα συγχωρητικής αγάπης. Η μεγαλύτερη μάχη που έχουμε να αντιμετωπίσουμε είναι ανάμεσα σε αυτά που νιώθουμε και σε αυτά που «ξέρουμε»… Μια μάχη που δεν φύγαμε ποτέ από αυτήν, αλλά επιστρέψαμε γιατί ίσως είμαστε σβησμένες απαντήσεις σε καίριες ερωτήσεις. Επειδή λησμονήσαμε ότι οι κορυφές μας ανήκουν και τελειώνουν στους πρόποδες της μνήμης μας… Τελικά «είμαστε ό,τι έχουμε ξεχάσει» μήπως;

ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ

  • ΤΑ ΜΑΘΗΜΑΤ(ΙΚ)Α ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ
  • Μπορείς να εμπιστευτείς τη μνήμη σου;
  • Αγάπα τις σκουριές σου και κάνε τις πληγές σου πηγές
  • Στα σφ-άλματα γεννιούνται τα πιο γενναία άλματα…
  • Κολύμπα στα ελεύθερα του χρόνου σου
  • Εδώ ψυχή…
  • Ένας άστεγος που άκουγε τη γη του…
  • Περιμένοντας τους ενοίκους της ψυχής σου
  • Η καρδιά σου δεν είναι δική σου, αν χτυπά μόνο για σένα
  • Έχεις ποτέ επιθυμήσει να ήσουν ένα αντικείμενο;
  • Έστω για μια φορά;
  • Προορισμός της γυναίκας δεν είναι να εννοηθεί, αλλά ν’ αγαπηθεί…
  • Γίνε ο χρόνος που δεν είσαι
  • Η Ιστορία είναι σαν ένα τρένο που δημιουργεί ταυτόχρονα τις γραμμές από όπου περνά.
  • Γραμμές δεν προϋπάρχουν
  • Εσείς πότε πήρατε τελευταία το ρεπό σας;
  • Αγάπησες ποτέ τα σκουπίδια σου;
  • Όλα είναι δρόμος
  • Δεν δρας μ’ αυτό που λες, αλλά μ’ αυτό που είσαι
  • Η αλήθεια είναι όπως το τσίπουρο…
  • Κάνε τη β-αρετή ζωή σου αρετή
  • Μίλα μου σαν ένα φύλλο…
  • Ξέρεις
  • Εγέρθητι, φίλε μου! Στο ύψος της ομορφιάς της ζωής σου
  • Μοναδικά γεννιόμαστε, ξεχωριστά γινόμαστε
  • Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΤΗΣ ΠΙΣΤΗΣ
  • Το πάρκο των ψυχών
  • …δραπέτευσε σ’ ένα χνώτο σου…
  • Τα όμορφα καντήλια, όμορφα καίγονται
  • Η Παναγία κι ο παππούς…
  • Ένα τσαμπί… σταυρός
  • Αν αντέχουν οι ρίζες, τα φύλλα ξαναβγαίνουν
  • Ασυμπτωματικές ψυχές…
  • Αναζήτα στο σκοτάδι ένα φως…
  • Μετράς την αντοχή σου με την ανοχή σου;
  • Καρδιές που δεν σώνονται σε σωσμένους φόβους καταντήσαμε…
  • Διάλογος με την Παναγιά
  • Οι φωτιές μέσα μου δεν κλαίνε…
  • Όταν…
  • Μέσα σ’ ένα πένθος, υπάρχει το ψυχικό σου έθνος
  • Εσύ μπορείς να πιάσεις τη μυρωδιά με τα χέρια σου;
  • Αγέννητη ψυχή
  • ‘Ένας χαρταετός που ξέμεινε
  • Κάθε «βάλε» έχει μέσα του και ένα «λάβε»
  • ΟΙ ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ ΤΟΥ ΜΕΛΛΟΝΤΟΣ
  • Νοσταλγικά βλέμματα σαν απραγματοποίητα βεγγαλικά…
  • Αλήθεια τι γίνονται οι λέξεις σου, όταν μεγαλώνουν;
  • Πόσες μονάδες επικοινωνίας έχεις στην τηλεκάρτα σου;
  • Η ψυχή της ζωής μας δεν γνωρίζει εγγύηση, μονάχα θάρρος
  • Καλοκαίρι σημαίνει να έχεις καλό καιρό μέσα σου
  • Ολομόναχοι μαζί…
  • Στρέψε το βλέμμα στο ανοιχτό παρελθόν σου
  • Μη στριμώχνεσαι ανάμεσα σ’ όσα μπορείς και σ’ όσα θέλεις
  • Οι πυγολαμπίδες του «κάποτε»
  • Κύριος των κυμάτων, κύριος των λαθών
  • Γυμνοί από
  • Άσε το φως σου να κάνει κούνια…
  • Υπάρχουμε σημαίνει συνυπάρχουμε. Απλώς…
  • Πόσο μεγάλος είσαι στις μικρές σου στιγμές;
  • Μπορείς να αλλάξεις τον κόσμο σου με ένα σημείο στίξης;
  • Πες σε μια «στιγμή» σου πόσο όμορφη είναι . . . . .
  • Η αγάπη είναι η ολοκλήρωση της δικαιοσύνης στη ζωή μας…
  • Στα ερείπιά σου χωράνε τα αιρεί-πιά σου
  • Στο δικό σου πλησ-ίασμα γεννιέται το δικό μου ίασμα
  • ΑΤΡΟΜΗΤΟΙ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΟΙ ΦΟΒΟΙ
  • Τι άλλο είναι η λησμονιά αν όχι μια ευκαιρία να θυμόμαστε;
  • Πού πάνε τα σύννεφά σου;
  • Ψυχογεωγραφία
  • Όταν ένα Σ γίνει Χ και το σώμα γίνει χώμα, τι θα έχει απομείνει άραγε απ’ το καθέναν μας;
  • Από αγάπη ή από ανάγκη υποχωρείς;
  • Σε ποια διορία τελειώνουν οι φόβοι σου;
  • Να δούμε τι θα σου ζητήσει η Ιστορία…
  • Νιώθουμε ότι ζούμε ή ζούμε, όπως νιώθουμε;
  • Συγκράτησέ με στην αιωνιότητα μιας στιγμής σου
  • Γιατί εκτίουμε τα χρόνια που ζούμε ως ποινή κι όχι ως ευλογία;
  • Πίσω απ’ τις μεγαλύτερες αδυναμίες σου, κρύβονται οι μεγαλύτερες δυνατότητές σου
  • Τι θα ήθελες να ζεις στη μοναξιά σου;
  • Έλα, κάθισε σιμά
  • Και να τούτη δα τη στιγμή….
  • Ζωές, που φεύγουν αξόδευτες
  • Για δες…
  • Σήμερα, η μέρα μου ξέχασε να κλειδώσει
  • Μην φοβάσαι να χάσεις, αλλά μονάχα μην χαθείς
Είμαι ό,τι έχω ξεχάσει;. Από τον Άγγελο Τάσκο